DUTCH MEDIA UITGEVERS | Ingenaaid: paperback,kaft slap, 152 x 230 mm | 300 pagina's | 2007
Simon de Waal won de prestigieuze boekenprijs De Diamanten Kogel met zijn thriller Pentito. Het is een razend knap vertelde pageturner over een Italiaanse spijtoptant van de maffia die naar Nederland is gevlucht. Bijzonder aan de thriller is dat deze gebaseerd is op ware gebeurtenissen en dat de auteur ? in het dagelijks leven werkzaam bij de afdeling zware misdaad van de Amsterdamse politie ? de zaak zelf ?gedraaid? heeft. Pentito was dit jaar ook genomineerd voor De Gouden Strop, de belangrijkste prijs in Nederland voor misdaadboeken.
Prijs: 17,50 EUR | Levertermijn in werkdagen: 2
LEESCLUB RECENSIES
Gijs Korevaar: recensent van spannende boeken
24-12-2007
Simon de Waal, Pentito, Lebowski uitgeverij.
Het opschrijfboekje van de schrijvende rechercheur
Door Gijs Korevaar
Simon de Waal is rechercheur bij de Amsterdamse politie. Hij is ook schrijver van spannende boeken en filmscripts. Zijn verhalen en ideeën doet hij op tijdens een gewone werkdag bij de politie. “Ik heb dan ook altijd een klein opschrijfboekje bij me. Dat krabbel ik vol met verhalen. Die kan ik altijd wel ergens voor gebruiken. Een boek, een script, een tv-serie, dat weet ik vooraf niet.”
De parttime rechercheur en auteur heeft onlangs zijn tweede boek gepresenteerd. Pentito is de waardige opvolger van zijn debuut, Cops v. Killers. “Ja het heeft even geduurd, maar een tweede boek is echt lastig. Zeker als het eerste boek goed is ontvangen. Het klinkt hautain, maar zo is het niet bedoeld, maar als je eerste boek is genomineerd voor de Gouden Strop, dan moet je tweede boek ook weer heel goed zijn.”
Simon de Waal (46 jaar, getrouwd, twee kinderen) hoeft zich geen zorgen te maken: Pentito is zeker zo goed als zijn debuut. Het boek vertelt het verhaal van een Italiaanse maffiaman die in Amsterdam bij toeval in handen valt van de politie. Om te voorkomen dat hij wordt teruggestuurd naar Italië, wordt hij politie-informant. Met zijn informatie wordt een ontvoerde senator bevrijdt en de maffia een flinke slag toegebracht.
Simon de Waals opschrijfboekje is hem goed van pas gekomen, want ‘de basis van het verhaal is echt gebeurd’. Hij is in de jaren negentig van de vorige eeuw naar Rome en Napels gereisd om de informatie met zijn Italiaanse collega’s te delen en een intensief onderzoek naar de Italiaanse maffia uit te voeren. “Ik ben toen ook echt in Amsterdam gevolgd door Italianen. Als je dat merkt, schrik je wel. Dat kan ik je zeggen. Het is een heel spannende periode geweest.”
Toch heeft het nog ruim tien jaar geduurd voordat hij het heeft gebruikt voor zijn boek. “Het was natuurlijk te mooi om niet te gebruiken. Maar het verhaal was nog niet rijp genoeg. Het heeft erg lang geduurd voordat ik er aan toe was om het op te schrijven. Bij mij moet de grote lijn van een verhaal van begin tot eind in mijn hoofd zitten voordat ik kan beginnen met schrijven. Op een gegeven moment weet ik dat het tijd is. Hoe ik dat weet? Dat voel ik gewoon.”
Om dat overzicht te houden gebruikt Simon zijn opschrijfboekjes. “De krabbels schrijf ik op en bewaar ik. Per project een boekje. Als ik dan bijna klaar ben met een boek, loop ik zo’n opschrijfboekje door. Heb ik alles? Niets iets groots of moois vergeten?” Het zijn ook vaak de collega’s die Simon de Waal tippen. “Dan komen ze naar me toe. Dit is echt een verhaal voor jou, zeggen ze dan.” De auteur schrijft het op, waardoor de scripts en boeken van Simon de Waal rechtstreeks uit de politiepraktijk lijken te stammen. “Het zijn geen documentaires, maar mijn verhalen hebben wel stevige ankers in de realiteit,” zegt hij.
Zijn verhalen mogen dan echte politieverhalen zijn, de hoofdpersonen zijn zelf verzonnen. “De criminelen zijn stukjes van alle mensen die ik tijdens mijn werk tegenkom,” legt Simon de Waal uit. Met die karakters probeert hij ‘meer diepgang in het verhaal’ te krijgen. “Ik beschrijf minder expliciet het geweld, maar verdiep me in de karakters. Probeer een echt persoon neer te zetten. Beschrijven doe ik ze niet. De lezers moeten hun eigen beeld hebben van de personen. Daar kon ik zelf zo van genieten. Helemaal meegezogen worden in de wereld van een boek. Daar kon ik me in verliezen. Ik las ook heel veel. Strips, boeken. Alles. Olivier B. Bommel van Marten Toonder was mijn held. Daar heb ik mijn liefde voor de taal vandaan.”
Ondanks die liefde voor de taal, koos Simon de Waal als 18-jarige toch voor de politie. “Ik heb zo’n bon in de Veronicagids ingevuld en ben vervolgens altijd bij de politie blijven hangen. Het is in die tijd niet bij mij opgekomen dat je van iets dat je leuk vindt je werk kan maken. Dat ik bij de politie terecht ben gekomen, is eigenlijk een beetje toeval. We hadden een vriendenclubje waarmee we vaak gingen voetballen. Er kwamen twee vriendinnen bij die werkten als verkeersassistenten. Zij deden dat vanaf een politiebureau en ze hadden dus veel contact met agenten. Ze vertelden daar zulke enthousiaste verhalen over dat ik samen met een vriend bij de politie ben gegaan.”
Hij geeft meteen toe dat hij niet bij de politie is gegaan om ‘bonnen te schrijven’. “Ik wilde mensen helpen. Als eerste bij een brand zijn en mensen redden. Dat heb ik ook gedaan. Na zeven jaar kon ik overstappen naar de recherche. Dat doe ik nu nog steeds en ik vind het ook nog steeds heel erg interessant. Je komt alles en iedereen tegen. Ik zit op de afdeling die wordt ingeschakeld als er ergens een lijk wordt gevonden. Dat klinkt hard, maar het is nu eenmaal zo. Als je wordt gebeld dan weet je dat je vier, vijf dagen, soms tien dagen door moet werken. Bijna dag en nacht. Je kan niet stoppen als je een draadje in handen hebt en vlak bij de oplossing bent. Het is uniek werk en ik zou het niet willen missen.”
Toch is Simon de Waal op zijn dertigste ook gaan schrijven. Een vriend van hem vroeg of hij naar een script wilde kijken omdat er nogal wat politiewerk in werd beschreven. Simon vond dat zo leuk, dat hij ook zelf script ging schrijven. Voor films – hij heeft net het script voor kapitein Rob geschreven en ‘dat was weer eens heel wat anders’ – en voor televisie (Baantjes, Spangen, Unit 13). Ten slotte vroeg een uitgever hem of hij ook een boek wilde schrijven. “Uitgever Oscar van Gelderen is heel volhoudend geweest. Hij stuurde telkens weer een sms. Is je boek al af? Dat heeft wel geholpen om Cops v. Killers te schrijven.”
Voor Pentito heeft Simon de Waal nieuwe hoofdpersonen bedacht. “Ik deins niet terug voor een serie en dat had nu wel gekund. Maar als je dezelfde hoofdpersoon gebruikt krijg je allerlei dingen erbij uit het vorige boek. Ik wilde helemaal fris starten. Het moest niet weer een held worden. De rechercheur moest beschadigd zijn. Letterlijk en figuurlijk. Dat gaf de diepgang aan het boek die ik zocht. Want een goed verhaal is toch als de karakters echt zijn en het plot gewoon goed is. Het is niet goed als een van beide ontbreekt.”
